کاظم نیکخواه
فیدل کاسترو درگذشت
شنبه, ۶ام آذر, ۱۳۹۵  
kastro
اشتراک گذاری
Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Youtube
Contact us
فیدل کاسترو سمبل و چهره شاخص انقلاب قرن بیست، امروز در سن ٩٠ سالگی درگذشت. رسانه های جهان خبر مرگ کاسترو را سریعا بازتاب دادند و چهره ها و شخصیتهای بسیاری در مورد کاسترو و نقش بارز او علیه آمریکا و ستمگران سخن گفتند. شخصا از جمله میلیونها نفری هستم که به کاسترو ارادت داشتم و دارم. و این خبر برایم غم انگیز بود و متاسف شدم. من در جوانی به عنوان یک چریک کاسترو را به دلیل اینکه سمبل جنگ پیروزمند پارتیزانی علیه قدرت آمریکا و سگهای زنجیریش بود میستودم، اما بعدا و تا امروز او را به عنوان دوست وفادار مردم، به خاطر اینکه در کنار مردم بود و ماند دوست داشته ام. کاسترو علیرغم همه توطئه ها و تبلیغات عظیم و خیل رسانه های مزدوری که علیه اش شبانه روز لجن پراکنی میکردند تا چهره او را لجن مال کنند، تا آخر در قلب اکثریت عظیم مردم قاره آمریکا بعنوان چهره ای مردمی و انقلابی و ستودنی باقی ماند و مردم شریف و محروم جهان نیز او را بعنوان سمبل مبارزه با ابرقدرت آمریکا میستایند.
به همین دلیل بود که بنا به یک آمار بیش از هزار مورد توطئه ترور کاسترو توسط دولت آمریکا و سیا و حتی به کارگیری مافیای سیسیل برای ترور او، همه به شکستی مفتضحانه منجر شد. در دوره صدارت کاسترو کشور کوچک کوبا پیشرفتهای عظیمی را شاهد بود و از کشوری کوچک و فقیر و تحقیر شده که تحت دیکتاتوری باتیستا بعنوان فاحشه خانه آمریکا شناخته میشد، توانست بعد از انقلاب کوبا در سال ١٩۵٩ با وجود محاصره اقتصادی سنگین ابرقدرت آمریکا پیشرفته ترین سیستم تامینات اجتماعی و درمانی ممکن را برای مردم این کشور تامین کند و حتی در جهان یار محرومان شناخته میشد و حتی در نبرد علیه اپارتاید نژادی در قاره آفریقا نقش مهمی ایفا کرد. کافی است بدانیم که این دستاوردهای ظاهرا ساده هنوز برای مردم کشور بسیار ثروتمند ایالات متحده آمریکا یک آرزوی دست نیافتنی است.
روشن است که راه و روش و “سوسیالیسم” کاسترو علیرغم جنبه های بسیار انسانی آن نتوانست از نوعی ناسیونالیسم چپ و ضد امپریالیستی فراتر رود، و نمیتواند از خیلی جنبه ها مورد تایید من بعنوان یک فعال کمونیست کارگری باشد. روشن است که کوبای تحت حاکمیت کاسترو به سوسیالیسم که شاخص آن بسادگی رها شدن کارگر از استثمار و ستم است، حتی نزدیک هم نشد ونتوانست خودرا حتی از فقر و محرومیت خلاص کند. و روشن است که قاره آمریکا با وجود تلاش عظیم کاسترو و چه گورا و نیروهای چپ تحت رهبری آنها، همچنان تحت سیطره نیروها و دیکتاتوری های آمریکائی و سرمایه داران باقی ماند. اما هرکس با یک نگاه به صف دشمنان قسم خورده کاسترو متوجه میشود که این ها همگی همان دشمنان شناخته شده کارگر و کمونیسم و انسانیت هستند. و همین گویای یک واقعیت اساسی است. از پاپ و کلیسا و نئوکنسرواتیستهای رنگارنگ و ژنرالها و سازمان سیا و میلیاردرها و مرتجعین گوناگون و رسانه های مزدورشان که برای ما در ایران هم عکس خمینی را در ماه می انداختند، اینها همه دشمنان قسم خورده کاسترو بودند و هستند. همین صف نشان میدهد که کاسترو در کجای تاریخ قرار میگیرد و چگونه باید قضاوت شود.
کاسترو در کنار چه گورا همیشه بعنوان سمبل انقلاب علیه قدرتهای سرمایه داری باقی خواهد ماند. اما برای پیروز شدن قطعی این انقلاب و رها شدن از شر مفتخوران و توطئه گران تاریخ، چپ ناچار است در خط و سیاستی که کاسترو دنبال کرد یک انقلاب و خانه تکانی اساسی صورت دهد و محدودیتها و ناخالصی های آنرا کنار زند.
٢۶ نوامبر ٢٠١۶
نسخه چاپی    
 
نظر دهید--(راهنما)
 

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

 
 
 
حزب کمونیست کارگری ایران     /     سازمان جوانان کمونیست     /     کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری     /     کمیته آذربایجان حزب کمونیست کارگری     /     تلویزیون کانال جدید

نشریه انترناسیونال     /     نشریه کارگر کمونیست     /     روزنامه ژورنال     /     وبگاه منصور حکمت     /   وبگاه حمید تقوایی

کمپین برای آزادی کارگران زندانی     /     نهاد کودکان مقدمند     /     کمیته بین المللی علیه اعدام     /     سازمان زن آزاد     /     کمیته دفاع از زندانیان سیاسی     /     فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

 درباره روزنه  تماس با ما  خوراکها روزنه قدیمی Rowzane.com