یادداشتهایی بر یک انقلاب (57)

22 بهمن چنانکه مردم انتظارش را داشتند نشد. اما چنانکه رژیم انتظار داشت، نیز نشد. مردم در پی قدرت نمایی فراتر از 6 دی ماه (عاشورا) بودند و قصد به محاصره درآوردن مراکز حکومتی را داشتند. حکومت همینقدر توانست مانع این شود. اما به قیمت گزاف و در بقیه زمینه ها شکست خورد.

رژیم میخواست روز 22 بهمن را به روز نمایش حکومتی تبدیل کند. در این زمینه موفق نشد. شاید صدا و سیما و روزنامه کیهان بتوانند با "تظاهرات 50 میلیونی" کف به دهان بیاورند و از خود بیخود شوند. اما در جهان کسی نپذیرفت و نمی پذیرد رژِیمی که با کهریزک و چوبه دار و بگیر و ببند زنده است 50 میلیون که سهل است، حتی یک بیستم این تعداد نیز بطور جدی با خود ندارد. چنین است که در رسانه های بین المللی و از بین خبرنگارانی که به تهران دعوت شده بودند کسی باور نکرد که 22 بهمن روز موفقی برای حکومت بود. درست برعکس گزارش ها حاکی از این بود که چگونه مردم ایران علیرغم فضای ارعاب و کنترل شدید نظامی – امنیتی قادرند اعتراض خود را بیان دارند و انقلاب خود را تداوم بخشند. چنین است که برای مثال پایین کشیدن بیلبورد خمینی – خامنه ای بمراتب بیش از جمعیت های کرایه ای و وراجی های احمدی نژاد پوشش خبری گرفت.

رژیم در واقع میخواست نشان دهد که سرجایش محکم ایستاده است. اما نتیجه کاملا برعکس بود. نشان داد مرگ خود را به چشم دیده و به چه وحشت و هراسی افتاده است. وقتی رژِیمی رهبران و سردمداران و سازندگان خود را، که هر روز دارند به هزار بیان به جمهوری اسلامی قسم میخورند، در خیابان مشت و لگد و باتوم میزند، سرشان را میشکند و به گاز اشک آور می بندد، حکایت خویش را برملا میکند.

تشدید اختلافات و کشاکش های درونی رژیم از نتایج 22 بهمن خواهد بود. بعد از تظاهرات 6 دی (عاشورا) جناح مغضوب رژیم تا حدی پروبال گرفته بود و با شعار "ساختار شکنی نکنید" و "خشونت نکنید" به میدان آمده بود تا هم رژیم را نجات دهد و هم موقعیت خود را در نزاع های درونی بهبود بخشد. 22 بهمن توسری محکمی به اینها بود. معلوم شد که "ساختار شکنی نکنید" و "خشونت نکنید" تا چه حد بازی کردن در میدان خامنه ای و متضمن شکستی مضاعف است. نه فقط برای توده مردم بیش از پیش روشن شد که باید جمهوری اسلامی را سرنگون کرد و از هر ایستگاهی برای تعمیر و اصلاح رژیم عبور کرد، بلکه حضرات حالا باید بعنوان پاداش برای مجیز گویی "ساختار شکنی نکنید" پس گردنی های سنگین دیکتاتور را نیز نوش جان کنند. حالا بعد از 22 بهمن چه باید کنند؟ یا باید بیشتر رادیکال شوند، که ممکن است بیش از پس گردنی دریافت دارند، یا اگر نشوند اوضاع شان حتی بغرنج تر و لاعلاج تر خواهد شد. البته موقعیت خامنه ای هم چندان تعریفی نخواهد داشت. چون با تضعیف موقعیت جناح مغضوب دفعه بعد دیگر کسی را نخواهد داشت که حائل بشوند و به مردم بگویند "ساختار شکنی نکنید".

اما نتایج 22 بهمن برای انقلاب حاضر چیست؟

اول اینکه 22 بهمن به انقلاب جاری علیه جمهوری اسلامی هم در بعد داخلی و هم بین المللی وسعت داد. البته شاید انتظارات از 22 بهمن حتی بیشتر بود، اما تا همینجا هم میتوان با قطعیت گفت که 22 بهمن آوازه اعتراض و مبارزه مردم علیه جمهوری اسلامی را چه در ایران و چه در جهان وسیع تر کرد.

دوم اینکه معلوم شد انقلاب جاری به ناگزیر بیش از پیش رادیکال میشود و به چپ میچرخد. چنانکه اشاره شد الان دیگر از روز روشن تر است، آن کسانی که انقلاب را معادل خشونت میگیرند (و جالب است که معمولا خودشان خدمتگذار لاجوردی و یا بنیانگذار سپاه بوده اند و یا نعره "یا روسری یا تو سری" سر میداده اند!) شریک دیکتاتور اند. جمهوری اسلامی راهی جز سرنگونی به نیروی انقلابی مردم ندارد. مردم بیش از پیش یاد میگیرند که به جای توجه به موعظه های پرو رژیمی تحت عنوان "خشونت نکنید"، باید فکر سازمان دادن اقدام و عمل انقلابی خود هم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و هم جایگزینی و اداره امور بعد از آن باشند.

سوم اینکه 22 بهمن نشان داد انقلاب جاری باید از لحاظ سازمان و تاکتیک چه به معنای وسیع کلمه و چه حتی در چهارچوب تظاهرات خیابانی، ارتقاء پیدا کند. دیدیم که در 22 بهمن رژیم توانست با جا زدن لباس شخصی در میان جمعیت، اولین نطفه های شکل گیری تظاهرات و حتی گروههای کوچک مردم معترض را شناسایی و فورا خفه کند. باید روش های جدید جمهوری اسلامی را شناخت و خنثی کرد. طبعا بعد از این اتکاء به سازماندهی در محلات بیش از پیش در دستور قرار میگیرد. اعتصابات صنفی – سیاسی گسترش می یابد و مقدمات اعتصابات سراسری و سیاسی بیش از پیش فراهم میگردد.

و بالاخره، 22 بهمن مقادیر زیادی خشم باقی گذاشته است. مردمی که از مدتها پیش میگفتند در این روز کار را تمام میکنیم، اکنون به شدت عصبانی اند. مایوس نیستند، غضبناک و کلافه اند. این وضعیت انرژی انقلابی عظیمی آزاد خواهد کرد. (11 فوریه 2010)