یادداشتهایی بر یک انقلاب (۴۲)

در میدیای غرب نیز دیروز بسیار شاخص بود. همه مفسرینی که روزهای اول انقلاب جاری برایمان بلبل زبانی میکردند که این "جنبش مدنی" و "اعتراض به تقلب انتخاباتی" و "بازگشت با ارزش های دوره خمینی" و نظیر این است، حالا اذعان میکنند که موضوع چیز دیگری است و جمهوری اسلامی شانس بقاء ندارد. مفسر رادیو آمریکا از "شروع انقلاب" سخن میگوید. حتی بی بی سی فارسی و جناب صادق صبا هم فهمید که جمهوری اسلامی در مخمصه غریبی گیر افتاده و شیره "منتظری پدر حقوق بشر ایران است" را نمی توان سر احدی مالید.

اما اهمیت بلافصل تظاهرات دیروز چیز دیگری بود. نشان داد که مردم آماده قیام و سرنگونی جمهوری اسلامی اند. این را البته از پیش هم میشد حدس زد. قبلا با توجه به اوضاع رژیم اشاره کرده بودیم که "رژیم در آستانه سرنگونی" است. اما عزم و شجاعت و شرکت وسیع مردم در تظاهرات دیروز جای هیچ تردیدی نمی گذارد که بسرعت به آن سمت میرویم. در واقع ایندو وجه به هم مربوط اند. انقلاب قدم به قدم راه های سرکوب و بقاء جمهوری اسلامی را بست و از آنسو عیان شدن ناتوانی رژیم در سرکوب (که در ماجرای پاره کردن عکس خمینی بخوبی آشکار شد) به مردم روحیه و عزمی دو چندان برای یورش بردن به رژیم بخشید. اکنون بعد از عاشورا بطور قطع جمهوری اسلامی در یک بن بست کامل قرار دارد. اگر دست به سرکوب وسیع تر بزند و مثلا تانک و توپ به خیابان بیاورد، کل جامعه را در برابر خود متحد میکند و بسرعت نیروهایش در برابر انقلاب مضمحل خواهد شد. اگر هم عقب بنشیند و مثلا از در سازش و میدان دادن به جناح مغضوب خود برآید باز انقلاب از این فرصت استفاده کرده و با قدرت و ابعادی وسیعتر پیش خواهد رفت. سیر مطلوب از نظر رژیم اسلامی شاید این است که کجدار و مریز به وضع فعلی ادامه دهد شاید امام زمان فرجی نازل کند!

منفعت مردم و انقلاب در این است که این حکومت جانیان یک روز هم مهلت ادامه حیات نیابد. باید بسرعت برای خلع قدرت از جمهوری اسلامی آماده شد. باید تظاهرات ها و اعتراضات و اعتصابات را گسترش داد. باید در هر محله و کارخانه و دانشگاه و سربازخانه متشکل شد و برای سلب قدرت جمهوری اسلامی و اعمال قدرت مستقیم و انقلابی مردم آماده شد. باید به هر درجه که اقتدار رژیم فرو میریزد، قدرت مردم را گسترش داد. (۲۸دسامبر ۲۰۰۹)