در حاشيه كنفرانس كپنهاگ
كنفرانس محيط زيست در كپنهاگ توسط بسياري "يك شكست شرم آور" خوانده شد. و تقريبا كسي از صاحبنظران و سياستمداران و ژورناليستها نيست كه آنرا يك شكست نخواند. در اين كنفرانس هيئت هاي نمايندگي از ١٩٢ كشور ثبت نام كرده بودند و بنا به برخي از گزارشها ١٢٨ كشور شركت كردند. تعداد شركت كنندگان كه مقامات بلند پايه اكثر كشورهاي دنيا بودند، به رقمي حدود ١٥٠٠٠ نفر ميرسيد. يكي از فعالين محيط زيست در روز بعد از كنفرانس گفت اينجا جنايتكاران جمع شده بودند و امروز همگي فرار كردند!
اين كنفرانس براستي يك بلبشوي كامل بود. كشاكش و جنگ و جدال و توهين و تحقير و باند بازي و دست پيچاندن و امثال آنرا ميشد در آن به وضوح ديد. هركسي از سران حكومتها براي خود رسيدن به هدف و دستاوردي را در اين كنفرانس تعريف كرده بود. اوباما ميخواست با توجه با شهرت افتضاحات جرج بوش بر سر "پيمان كيوتو" و كلا خصومت مشهور نئوكنسرواتيستها با محيط زيست، "چهره ديگر آمريكا" را نمايندگي كند و بدرخشد و جهان را مبهوت كند و از اين طريق بر ناملايمات و شكستهاي داخلي فائق آيد. گردون براون نخست وزير انگلستان (اگر پست اورا ذكر نكنيم ممكن است شناخته نشود!) ميخواست برگ برنده اي رو كند و از اين طريق بر رقم پايين محبوبيت خود در انگلستان غلبه كند. سران چين و هند و برزيل نيز بعنوان كشورهاي "بالنده" ميخواستند در اين كنفرانس جايگاه تازه اي براي كشور خود در جهان دست و پا كنند. بقيه هم هركس بفراخوان حال خويش بدنبال هدفي بودند. اما همه اين روياها با شكست مفتضحانه كنفرانس دود شد و هوا رفت. و اتفاقا بازنده اصلي اين كنفرانس تا آنجا كه به جايگاه شخصي بر ميگردد همين ها بودند كه ميخواستند بدرخشند. يكي از نمايندگان دموكرات كنگره آمريكا كه در هيئت آمريكائي در اين كنفرانس بعنوان تيم اوباما شركت كرده بود بعد از كنفرانس در مورد اوباما به خبرنگاران گفت "او البته خيلي خوب ندرخشيد. شايد كپينهاگ شهر او نباشد"!!. تنها خدمتي كه اين طيف از رهبران نظير همين اوباما و سران چين و گوردون براون به كنفرانس كردند اين بود كه توانستند سندي را سرهم بندي كنند تحت عنوان "قرار داد كپنهاگ" كه سه چهار بار اصلاح شد و نهايتا هم به تصويب نرسيد و فقط كشورهاي آمريكا و چين و هند و برخي كشورهاي ديگر آنرا تاييد كردند. اما بهرحال بعنوان سند كپنهاگ جلو چشم ژورناليستها گذاشتند. اين سند كپنهاگ حتي نسبت به اسناد و توافقات قبلي هيچ پيشرفتي را نشان نميدهد. هيچ حرف روشني ندارد. و مهمتر اينكه هيچ قانونيت و اعتبار اجرايي ندارد. بان كي مون دبير كل سازمان ملل در پايان كنفرانس تمام حرف مثبتي كه توانست در مورد اين سند بزند اين بود كه "اميدوريم سال آينده اين سند قدرت اجرايي پيدا كند!". يعني فعلا و بعد از اين همه جنجال و هزينه و شلوغي، هيچ چيزي قابل ذكري بدست نيامده است. انشاء الله سال بعد يا سالهاي بعد تر!
كارشناسان محيط زيست ميگويند كه از سال ٩٩ تا كنون ميزان وجود گازهاي گلخانه اي كه اساسا همان "كربن دو اكسيد" است در هوا دوبرابر شده است. اين افزايش فجايع بسياري را متوجه بشر كرده است. مرگ دهها ميليون نفر در اثر بيماريهاي ناشي از آن، تغيير محيط زندگي، جاري شدن سيلابها و تغييرات شديد آب و هوايي و غيره با محاسبات آماري و علمي ثابت شده است. و تازه اين شروع فاجعه است. بر اين اساس اگر توليد كربن دو اكسيد و گازهاي گلخانه اي كاهش نيابد نسلهاي بعدي با فجايعي غير قابل تصور روبرو خواهند شد. حتي هم اكنون در بخشهايي از آسيا و آفريقا شاهد عوارض كشنده گرمايش زمين هستيم. اما دنيا در دست همين هاست كه در كپنهاگ گرد آمدند و تنها همان صفت "جنايتكاران" در مورد آنها صدق ميكند. اين ها كه نمايندگان راستين نظامي ضد بشري اي بنام سرمايه داري هستند، نشان دادند و نشان داده اند كه كاري نميخواهند بكنند. و بقيه مردم هم هنوز چندان به ابعاد فاجعه پي نبرده اند و شايد وقتي پي ببرند كه ديگر دير شده است. كنفرانس كپنهاگ حداقل بايد اين حقيقت را كه چشم اميدي نبايد به سران كشورها داشت جلوي چشم گذاشته باشد.
در مورد اين كنفرانس و تراژدي اي كه روبروي بشر قرار گرفته بسيار ميشود نوشت و بايد نوشت. اين كنفرانس به وضوح و بطور ملموسي نشان داد سرمايه داري بشدت براي بشر دست و پاگير شده است. نشان داد كه بشر ناچار است هرچه زودتر و قبل از اينكه زيادي دير شود، بين محيط قابل زيست، و سرمايه داري يكي را انتخاب كند. اين كنفرانس بروشني در بحثهايش تاكيد كرد كه در اوضاع كنوني نميشود با فاجعه گرمايش زمين مقابله كرد زيرا سود آوري سرمايه ميتواند بخطر بيفتد. اين كنفرانس نشان داد كه رقابت ميان قطبهاي سرمايه داري تا چه حد عميق است. تقريبا هركس كه ميخواست در برابر دست به عمل زدن در برابر فاجعه گرمايش زمين حرفي بزند، به همين رقابت اشاره ميكرد. ميگفت اگر همه در اين رابطه سرمايه گذاري نكنند و فقط يك عده اي اقدام كنند آن عده در رقابت سرمايه ها بازنده خواهند بود. و سودهايشان افت ميكند. و ورشكست ميشوند. و اقتصادشان نزول ميكند. و اين نكته مهم است. مهم است چون امروز تكنيك هاي بسيار عملي و روشني براي مقابله با افزايش گازهاي گلخانه اي كه بعنوان يك فاجعه روبروي بشر قرار گرفته، وجود دارد. همه اعتراف ميكنند كه با همين تكنيك و دستاوردهاي توليدي و زيستي كنوني ميشود جلوي فاجعه را گرفت اما رقابت ها و سود اندوزي نميگذارد. اين را بايد مهترين دستاورد كنفرانس كپنهاگ بحساب آورد كه همين حقايق را پيش چشم مردم گذاشت.*
| < قبلی | بعدی > |
|---|
لینک آر اس اس