به نقل از نشریه ندای انقلاب ۲۶

مصاحبه تلویزیون انترناسیونال با حسن صالحی

ندای انقلاب: آنچه که می خوانید بر اساس گفتگوی تلویزیون انتراناسیونال با حسن صالحی به تاریخ شنبه ۳۰ ژانویه ۲۰۱۰ تنظیم شده است.

تلویزیون انترناسیونال: سنای آمریکا تحریم صادرات بنزین به ایران را تصویب کرد. در این مورد و تشدید تحریمها علیه ایران نظرتان چیست؟

حسن صالحی: از نظر دولت آمریکا چنین تحریمی اقدامی است برای زیر فشار گذاشتن جمهوری اسلامی در رابطه با مناقشه هسته ای رژیم. ولی از نظر ما و مردم ایران اینگونه تحریم ها به سود مردم ایران نیست و لطمات جبران ناپذیر اقتصادی برای مردم به همراه دارد۔ بویژه در مورد بنزین که سوخت وسایط نقلیه مردم نیز هست.

ببنید کلا در مورد چیزی که بعنوان مسئله هسته ای جمهوری اسلامی معروف شده است دو نوع رویکرد وجود داشته است۔ از نظر مردم ایران جمهوری اسلامی باید برود! برای مردم مسئله فقط سر اتمی شدن جمهوری اسلامی و یا خطرات این رژیم در منطقه نیست۔ نفس وجود جمهوری اسلامی برای آنها چیزی جز بدبختی و فلاکت و سرکوب آزادیهای سیاسی و ضدیت این رژیم با زنان و هر گونه مظاهر انسانی و تمدن بهمراه نداشته است۔ بنابراین این رژیم باید به زیر کشیده بشود به دلیل ضد انسانی بودنش و طبعا از عوارض سرنگونی این رژیم حل مسئله هسته ای و تروریسم اسلامی نیز هست۔ بطور قطع با سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی سر اژدهای تروریسم اسلامی در جهان هم در کوبیده می شود و مسئله هسته ای رژیم هم با رفتن آن از بین می رود. پس از نظر ما انسانی ترین پاسخ به مناقشه هسته ای رژیم سرنگونی این رژیم جنایتکار و ضد انسانی به قدرت انقلاب و قیام مردم و حمایت وسیع و بین المللی از انقلاب مردم ایران برای اجرای این امر است.

اما رویکرود دولتهای غربی تا کنون این بوده است که این رژیم را برسمیت می شناسند و با او مذاکره می کنند و یا با اعمال تحریم می خواهند آنرا تحت فشار قرار دهند۔ هر بار هم که این بحث بالا می گیرد با تشدید تحریم ها می خواهند به آن جواب بدهند. منظورم تحریمهای اقتصادی است که دودش تو چشم مردم می رود و طبعا از نظر ما محکوم است۔ این راهها راستش تا کنون تجربه شده و تا آنجایی که به فشار آوردن به رژیم برمی گردد نتیجه ای هم بهمراه نداشته است۔ امروز وضعیت طوری شده است که رسانه های معتبر جهان مثل نیوزویک و اشپیگل دارند از اتخاذ رویکردهای تازه نسبت به مسئله هسته ای جمهوری اسلامی صحبت می کنند. اینکه مثلا با رژیمی که دستش با خون مردم آغشته است نباید دست داد و در عوض باید خواهان تغییر رژیم در ایران شد.

- ادعایی که آمریکا و سایر دول غربی دارند و برای توجیه تحریمهای اقتصادی از آن استفاده می کندد این است که دولت ایران را تحت فشار بگذارند تا حقوق و آزادی شهروندانش را رعایت کند. آگر شما مخالف تحریمهای اقتصادی هستید چطور می خواهید که این مسئله دنبال بشود؟

- ببینید اگر واقعا کسی دردش آزادی است و به فکر رهایی مردم ایران است من یک لیست بلند بالایی از اقدامات سیاسی را می توانم بر بشمارم که دولتهای غربی ظرفیت انجام آنرا دارند اگر بخواهند انجام دهند۔

اول این است که جمهوری اسلامی را بعنوان نماینده مردم ایران برسمیت نشناسند و روابط دیپلماتیک٬ سیاسی و فرهنگی خود را با این رژیم قطع کنند. من نمی دانم که چه تعداد از جوانان و مردم ایران باید به خون کشیده بشوند و در شکنجه گاههای مخوف این رژیم شکنجه بشوند تا دولتهای غربی این را به زبان بیاورند که این رژیم نماینده مردم ایران نیست و هیچگونه مشروعیتی ندارد و اعتبار نامه بین المللی اش باید ساقط بشود؟ اینها نه فقط نماینده مردم ایران نیستند بکله نماینده سرکوب و کشتار مردم هستند و باید از همه مراجع جهانی بیرون انداخته بشوند. همینطور سفارتخانه های این رژیم باید در همه جا بسته بشود.

یک اقدام دیگر ایت است که از طریق مراجع موجود دستور بازداشت و دستگیری رهبران و عوامل این رژیم در خارج صادر بشود و اینها را به پای میز محاکمه بکشانند بجای اینکه با آنها مذاکره کنند.

مورد بعدی دیگری که من می توانم بگویم مربوط می شود به حسابهای بانکی رهبران و عوامل رژیم

در خارج که افشا هم شده است. اولا این حسابها باید مسدود بشود. اینها اموال به غارت رفته مردم ایران است و نهایتا باید به آنها پس داده بشود۔ ثانیا نباید اجازه داد که اینها حسابهای تازه تری را باز کنند.

اقدام دیگری که قبلا هم به آن اشاره کردم اخراج جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی است. بعنوان مثال اخراج رژیم از سازمان جهانی کار که در چند سال گذشته ما برای این امر تلاش کرده ایم و در واقع یکی از بهترین راههای همبستگی با مبارزات کارگران و مردم ایران است.

نکته اینجاست که محکوم کردن جمهوری اسلامی مهم است ولی کافی نیست. باید اقدامات سیاسی محکمتری را اتخاذ کرد. در یک سطح دیگر حتی اگر دولتهای غربی نخواهند که روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری اسلامی قطع کنند می توانند آنرا به شدت کاهش بدهند. مثلا در سطح کاردار! یک اقدام دیگر این است که کاردار و سفرای جمهوری اسلامی را در خارج صدا بزنند و به آنها نسبت به سرکوب و اعدام مردم شدیدا هشدار بدهند. البته ما متوجه هستیم که دولتهای غربی بخودی خود این کارها را نمی کنند. بنابراین ما با بسیج نیرو٬ با مراجعه به افکار عمومی٬ سازمانهای کارگری و مدافع حقوق زن و کودک و غیره کاری می کنیم که مردم دولتها را تحت فشار بگذارنند تا در روابط خود با جمهوری اسلامی تجدید نظر کنند.