ورزشی
بررسی مقصران دعوای همیشگی فوتبال و تلویزیون
شنبه, ۱۰ام آبان, ۱۳۹۳  
P-15-1
اشتراک گذاری
Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Youtube
Contact us

علی عالی

اول از همه موضع خودمان را روشن کنیم. این روز‌ها بحث بر سر «حق پخش تلویزیونی» و جنگ «علی کفاشیان» و «عزت‌الله ضرغامی» است. در این میان مدیران، مربیان، بازیکنان، رسانه‌ها و البته مردم ایران هم درگیر هستند. بحث بر سر مقصر است. اینکه چرا بازی‌ها پخش نمی‌شود؟ اینکه چرا «حق فوتبال» داده نمی‌شود؟ حالا گرد و خاک رسانه‌یی فرو نشسته و با آرامش بیشتری می‌توان درباره این اتفاق نوشت. موضوع ساده است. سوال: آیا حق پخش تلویزیونی فوتبال، حق فوتبال ایران است؟ از نگاه نگارنده، این پول حق فوتبال ایران نیست! برای فوتبالی که سیستم ندارد، ساختار درستی ندارد، نظارتی بر آن نیست، ورودی و خروجی‌اش مشخص نیست، سندسازی در هر بخشی مشهود است و مدیرانش «علت» اصلی عقب‌افتادگی و البته ایجاد این روند هستند، چرا باید این پول به بدنه برسد؟! همه دنیا این پول را صرف زیرساخت‌ها، تیم‌های پایه، توسعه باشگاه و سخت‌افزار‌ها می‌کنند، اما در ایران حتی یک مدیر اقتصادی موفق هم وقتی وارد فوتبال می‌شود، پول را صرف خرید بازیکن می‌کند! اشتباه نکنید، از تلویزیون دفاع نمی‌کنیم، قطعا تلویزیون حق کمتری نسبت به فوتبال دارد. آن‌ها با استفاده از «حفره‌های قانونی» سعی می‌کنند، فوتبال را برای رسیدن به این حق، ناکام و چند صد میلیاردی بیشتر به حساب صداوسیما واریز کنند اما واقعا نباید آن‌ها را مقصر دانست. متاسفانه قانون، هیچ جایگاهی برای حق پخش تلویزیونی ندیده است. قانون ورزش هم ندیده است. حتی در بودجه هم دیده نشده است. پس بحث بر سر دو موضوع مهم است. اول اینکه این پول در ساختار فوتبال ایران به هدر می‌رود. البته که این موضوع بهانه‌یی برای ندادن حق پخش نمی‌شود و دوم اینکه هنوز این حق به رسمیت شناخته نشده است، چون فدراسیون فوتبال هیچ تلاشی برای تثبیت آن انجام نداد. تیم حقوقی قدرتمندی که بتواند در قانون، ‌بندی برای پخش رادیو و تلویزیونی پیش‌بینی کند و حق «کپی‌رایت» را به رسمیت بشناسد. این کار موجب می‌شود دیگر خبری از درگیری و جنجال و دوربین راه ندادن و زدن زیر میز مذاکره نداشته باشیم و مسیر قانونی احقاق حق پخش تلویزیونی مشخص باشد. موضوع همین قدر ساده است و ماجرا همانقدر پیچیده نشان داده می‌شود. اما بیایید نگاهی به مقصران این پرونده عجیب با همه جریاناتش داشته باشیم:

۱- عادل فردوسی‌پور: او را باید نماینده صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در موضوع حق پخش دانست. او همانی است که در بزنگاه‌های مهم مثل همین موضوع، سراغ عوامل حادثه می‌رود و مسائل را کالبدشکافی می‌کند. این البته وظیفه اوست. اینکه در هر شرایطی مسائل پیدا و پنهان را رونمایی کند تا به مردم ایران «آگاهی» بدهد. حالا او در «بزنگاه تاریخی» البته یک شکست خورده است. هرچند مقاله‌های زیادی در نکوهش این رفتار یا دفاع از عادل فردوسی‌پور نوشته شده است ولی قطعا در این لیست، جایی برای او باید در نظر گرفت. اگر حق را به او بدهیم، پس حق را به همه «مقصران همیشگی برنامه ۹۰» هم بدهید. چراکه آن‌ها هم از «بالایی» دستور می‌گیرند که عادل فردوسی‌پور می‌گیرد. همه آن‌ها تحت‌تاثیر مسائلی هستند که «مجبورند». حتی نقد به جریانی هست که اعتقاد دارد «خیلی سخت است در این شرایط عادل فردوسی‌پور باشید» چراکه واقعا سخت است جای «رییس‌جمهور» بودن، «وزیر» بودن، «مدیرعامل» بودن و حتی مربی و بازیکن بودن. اینگونه اگر باید، نباید شاهد اتفاق تازه‌یی باشیم و راهی برای رشد نخواهد بود. دیگر از «حسن روحانی» انتظار نداشته باشید که برای «حق هسته‌یی» یا «رشد اقتصادی» رفتاری متفاوت با گذشته داشته باشد تا گشایشی حاصل کند، یا از وزیر علوم انتظار نداشته باشید که لیست بورسیه‌های قانونی را منتشر و پیگیری کند تا مقابل فساد سازمان‌یافته بایستد یا از وزیر ورزش نخواهید که مقابل بی‌قانونی‌های مدیران بایستد چون همه این‌ها به جایی متعهد هستند و در مجموعه‌یی فعالیت دارند که منافع همه را باید تامین کنند. صندلی عادل فردوسی‌پور، صندلی دفاع از حقیقت است و این انتظار از او به‌جاست، هرچند او با هنرمندی خاصی توانست «مهدی تاج» را روی صندلی بنشاند تا بیشتر از فوتبال، از تلویزیون دفاع کند! برنامه ۹۰، در بزنگاه تاریخی، برنامه‌یی ضعیف‌شده را به نمایش گذاشت تا عادل فردوسی‌پور در این موضوع، یک مقصر بزرگ باشد. او باید می‌توانست خودش را نشان دهد، ولی نتوانست. هرچند ما به‌دنبال قهرمان نیستیم، هرچند هم نمی‌خواهیم عادل، قهرمان‌بازی دربیاورد و البته که از یاد نمی‌بریم مدیران صداوسیما چه رفتاری را با فرزاد حسنی داشتند که جایگزینش حتی در برنامه بعدی نامی از او نبرد! اتفاقا اعتقاد داریم عادل فردوسی‌پور زحمت بیشتری نسبت به بسیاری از مدیران فوتبال کشیده است و نقش تاثیرگذاری در تابیدن نور به تاریکخانه‌های فوتبال ایران داشته است اما نمی‌توان چشم بر حقایق بست. او در یکی از مهم‌ترین نقاط توسعه‌ فوتبال، عادل نبود.

۲- علی کفاشیان: این روز‌ها حال و روز خوبی ندارد. آخرین جلسه هیات‌رییسه ثابت کرد دیگر او علی کفاشیانی نیست که می‌شناختیم هرچند رسانه‌های همراه، تصویر دیگری از این جلسه ارایه کردند. او خلع سلاح است، آن هم هیات‌رییسه‌یی که قدرتمند‌تر از همه این سال‌ها نشان داده‌اند. کار برای رییس فدراسیون فوتبال سخت شده است. این موضوع در آینده‌یی نزدیک، بیشتر خودش را نشان می‌دهد و مردان نزدیک او، آرام آرام صندلی‌هایشان را به افراد تازه‌یی تحویل می‌دهند و البته مجمع عمومی فوق‌العاده سختی را در پیش دارد. او حالا «پشتوانه‌یی» ندارد. نه مردم ایران –که حتی همسرش هم در برنامه تلویزیونی اعلام می‌کند از فوتبال استعفا بدهد- و نه دولت ایران –وزیر ورزش ماه‌هاست که علی کفاشیان را به دفترش راه نمی‌دهد- و نه حاکمیت- علی کفاشیان برای نخستین‌بار چند ساعتی برای پرونده‌یی نزدیک به دوستش، بازخواست شد- نسبت به رییس فدراسیون فوتبال بی‌تفاوت شده‌اند و گویی به سقوط فوتبال اعتقاد پیدا کرده‌اند. رییس «بی‌پشتوانه» ناگهان زیر میز مذاکره می‌زند، آن هم در شرایطی که حتی اعضای هیات‌رییسه‌اش هم مقابلش ایستاده‌اند و عملکردش را زیر سوال برده‌اند. گویی کره‌شمالی زیر میز مذاکرات هسته‌یی بزند! اما نکته همین‌جاست. اصلا علی کفاشیان مسوول مذاکره نیست که این گونه «ژست» می‌گیرد بلکه مناف هاشمی، مسوول مذاکره معرفی شده است. اما یک موضوع را باید قبول کنیم، همه باید از فوتبال دفاع کنیم هرچند اختلافاتی با مدیران فوتبال داشته باشیم. عجیب‌تر نوع موضع‌گیری از آقای رییس است، جایی که اعلام می‌کند با «دوبی‌اسپورت» و «الجزیره» مذاکره می‌کنیم و همه این‌ها درحالی است که نام لیگ فوتبال ایران، «خلیج فارس» است و امکان ندارد آن‌ها بخواهند لیگی را تبلیغ کنند که سال‌هاست برای کمرنگ‌کردن این نام، از هیچ تلاشی فروگذار نیستند. حالا تاکتیک فرار از مذاکره تبدیل به ضدتاکتیک شده است. فوتبال مثل سینما نیاز به «دیده شدن» و «نمایش» دارد، وقتی نتوانید این محصول را ارائه کنید، نگاه اقتصادی به فوتبال کمرنگ می‌شود و هر روز که می‌گذرد، این فوتبال است که ضرر می‌کند گویی این ایده همانند موریانه به جان فوتبال افتاده است. شاید بهتر این بود که نقشه‌های جایگزین نیز پیش‌بینی می‌شد اما رییس فدراسیون فوتبال چشمانش را بست و تصمیم گرفت. شاید اگر پول صدا و سیما به فوتبال تزریق نمی‌شد، از راه‌های دیگر می‌توانستیم برای فوتبال درآمدزایی کنیم اما حالا دست همه بسته شده است. تاکتیک از این بهتر!

۳- همه ما: اما فرا‌تر از تلویزیون و فدراسیون فوتبال، «ما» مقصر هستیم. تک‌تک ما. چه آن‌ها که در رسانه حضور داریم، چه مدیران، مربیان و بازیکنانی که فوتبال را به نمایش می‌گذارند و چه آن‌ها که در خانه و اداره نشسته‌اند و فوتبال را تعقیب می‌کنند. همه ما مقصریم چون ورزشگاه‌های خالی، نشان می‌دهد فوتبال ایران هیچ پشتوانه‌یی ندارد. حتی وقتی تصویری پخش نمی‌شود، کمتر ایرانی‌ای حاضر است به ورزشگاه برود. حتی ما هم عامل این عقب‌افتادگی هستیم. ما خیلی وقت است که سرگرمی‌هایمان را تغییر داده‌ایم و نسل‌های تازه‌تر، به‌جای اینکه «فوتبال ببینند»، سعی می‌کنند در خیابان وقت بگذرانند، دور هم جمع شوند و مصرف‌کننده باشند یا حتی برای «خندیدن»، به صورت رهگذاران آب بپاشند!

موضوع حق پخش تلویزیونی، قطعا مثل پرونده هسته‌یی نیست اما مطمئنا همانند مشکلات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ما است. فوتبال برشی از همین وضعیت‌هاست. وضعیتی که «یک‌نفر» مقصر نیست و همه ما در آن نقش داریم. تا نخواهیم «هدفی مشترک» داشته باشیم، وضع همین است. حرکت در سطح و بی‌توجه به عمق. چقدر دلمان برای تعریف از یک فعالیت برنامه‌ریزی شده، سازماندهی‌شده و به‌نتیجه رسیده تنگ شده است…

به نقل از روزنامه اعتماد

نسخه چاپی    
 
نظر دهید--(راهنما)
 

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

 
 
 
حزب کمونیست کارگری ایران     /     سازمان جوانان کمونیست     /     کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری     /     کمیته آذربایجان حزب کمونیست کارگری     /     تلویزیون کانال جدید

نشریه انترناسیونال     /     نشریه کارگر کمونیست     /     روزنامه ژورنال     /     وبگاه منصور حکمت     /   وبگاه حمید تقوایی

کمپین برای آزادی کارگران زندانی     /     نهاد کودکان مقدمند     /     کمیته بین المللی علیه اعدام     /     سازمان زن آزاد     /     کمیته دفاع از زندانیان سیاسی     /     فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

 درباره روزنه  تماس با ما  خوراکها روزنه قدیمی Rowzane.com