نسخه چاپی / وب سایت خبری - تحلیلی روزنه

 
مهرداد شباهنگ
هدف دولت از فروش شتاب زده سهام شرکتها چیست؟
اشتراک گذاری

فروش سهام کارخانجات و معادن و غیره بخشی از بساط دزدی سرمایه داری حاکم و کارفرمایان مفتخور چپاولگر است. روند پر شتاب این بازار فشار مستقیمش روی مردم خواهد بود.  برای مثال چند روز پیش سهام یک هلدینگ مربوط به تامین اجتماعی به فروش رسید. تبلیغات میکنند که هر کسی که بورسی دارد ٣١٠٠٠٠٠ سهام خریده تا الان یک میلیون به  هر نفر سود داده اند. وعده داده اند که ظرف یک ماه صد درصد به خریداران سهام صد درصد سود بدهند. ولی همه اینها تبلیغاتی بیش نیست. و هدف جمع کردن آخرین نقدینه ها در بازار و بالا کشیدن آخرین اندوخته های مردم است.  وگر نه چطور میشود که یک  مجموعه شرکت ورشکسته ظرف ده روز  ٣٠ درصد سود داده باشد؟  دارند با اعداد بازی میکنند که مردم سهام بیشتری بخرند و ضرر اصلی را متحمل شوند.  طیعا در این میان و با حراج کردن شرکت ها بیکارسازیهای بسیاری در راه خواهد بود. و این وسط کارگران بین دولت و شرکتهای ضرر کرده پاسکاری خواهند شد.

در هر حال اینکه امروز دولت با چنین شتاب و عجله ای دست به کار این شده است، ناشی از درماندگی اقتصادی است.  یک نقطه مشترک دولت‌های گذشته این بوده که در سال پایانی کار خود اصرار و شتاب بی سابقه‌ای در افتتاح کردن های مراکز متعدد جدید  متعدد نشان می‌دادند. حتی در موارد بسیاری یک کارخانه را به فاز های مختلف تقسیم می کردند تا بتوانند برای هر قسمت یک مراسم افتتاحیه جداگانه برای شو آف برگذار کنند. دولت امروز اقتصاد جمهوری اسلامی آنچنان فلج شده که حتی جایی برای چنین نمایش هایی برایشان باقی نمانده است و خودشان دارند از رقم سرسام آور کسری بودجه هایشان میگویند. کاهش شدید قیمت نفت نیز وضع اقتصادشان را  داغان تر کرده است.

خزانه شان خالیست اما حقوقهای نجومی سرجایش هست. صندوقشان کسر بودجه دارد، اما بودجه دم و دستگاه سرکوب مذهب و خرافه و نیروی  انتظامی و گاردهای ضد شورشان سرجایش هست. اقتصاد ورشکسته است اما دزدی ها و چپاولگری هایشان برقرار  است و هر کسی دارد بار خود را می بندد. از  جمله در همین روزها خبر گم شدن ۴ میلیارد و هشتصد میلیون دلار از خزانه حکومتی رسانه ای شد و جنجالی حولش به پا شد.  فقط نوبت مردم که میرسد صندوقشان خالیست. در حالی که مردم را هر روزه سرکیسه میکنند و جان و زندگی آنها را به کام بیماری مرگبار کرونا رها کرده اند، از ترس اوضاع پسا کرونایی و به قول خودشان “شورش گرسنگان” بر سرکوبگریهایشان شدت میدهند.

ماجرای فروش سهام کارخانجات دولتی و اینکه دولت روحانی اینگونه شتابزده در پی عرضه سهام شرکت‌ها و جمع آوری نقدینگی‌های کلان است را نیز باید در دل این ورشکستگی اقتصادی و ادامه بساط دزدسالارانه دید و پاسخ داد. بنا بر خبرها بازار بورس و سهام طی دو ماه گذشته با افزایش‌های حبابی رقمی بیش از پانصد هزار میلیارد تومان افزایش را نشان می‌دهند. عرضه سهام شرکت‌هایی مثل پتروشیمی تندگویان و در آخرین مورد عرضه بخشی از سهام هلدینگ شستا تماما بیانگر عجله و تعجیل دولت برای جمع آوری سرمایه‌های سرگردان موجود نزد مردم یا بخش‌های خصوصی است. اما به راستی آیا هدف وزرا و مشاوران اقتصادی دولت از عرضه این حجم کلان سهام شرکت‌ها در شرایط فعلی چرخیدن چرخ اقتصاد کشور است؟ روشن است که اینگونه نیست.

واقعیت اینست که خیزش آبانماه ودیماه رابطه این دولت با مردم را به نقطه دیگری برده است. دست اندرکاران جمهوری اسلامی خود را رفتنی می بینند. حکومت تمام پیامش به جامعه اینستکه میزنم تا بمانم و در این فاصله هرچه در کاسه مانده به جیب میزنم.  این یک دولت جنایت و چپاول است که با سرکوب و توحش دارد برای خود وقت میخرد.

در این شرایط کرونا بسیاری از صنایع با تعطیلی و خطر ورشکستگی مواجه شده و در کنار چپاول و دزدیهای حکومتیان و مفتخوران سرمایه دار، این شرایط نیز زندگی و معیشت کارگران و مردم جامعه را دارد به تباهی و نابودی میکشد.  نتیجه اینکه  همین امروز خطر بیکاری خیل عظیمی از کارکنان پیمانی و قرارداد موقت را تهدید می کند و وام یک میلیون تومانی دولت فقط برای ساکت کردن مردم برای چپاول گری بیشتر است و چاره درد مردم نخواهد بود.  این وام دادنها و “بسته های حمایتی” چندرغازشان فقط یک توهین به حرمت و کرامت مردم است.

نتیجه اینکه اقتصاد بیمار و به بن بست رسیده این حکومت راه نجاتی ندارد و بحران سیاسی و اقتصادی دارد کمر این رژیم را می شکند. اینها میخواهند بچاپند و بمانند و ما باید بجنگیم و انقلاب کنیم و ثروتها را از حلقومشان بیرون بکشیم. تنها راه در مقابل ما مردم انقلاب ماست.  ضمن اینکه همین امروز باید متحد و سراسری در برای تعرضات حکومت به زندگی و معیشتمان با یستیم. باید بدانیم و بگوییم که ما مسئول تامین بودجه های حکومت نیستیم برعکس این دولت است که در قبال معیشت همه مردم مسئول است. باید بجنگیم و فریاد بزنیم که زندگی تمام کسانی که درآمدی برای زندگی ندارند و یا کم درآمد هستند باید تامین شود. همه مردم باید از بیمه های درمانی رایگان و  دیگر امکانات رفاهی اجتماعی برخورد ار باشند. اخراج ها باید متوقف شود و حقوق های نجومی برچیده شود. داشتن یک زندگی انسانی حق همه مردم است. دفاع از این خواستهای حیاتی و انسانی راه ما را هموار تر میکند که بساط این رژیم چپاول و دزد را تماما جمع کنیم.  

مهرداد شباهنگ

کارگر کمونیست ۶٢٠

 
 
https://rowzane.com/content//article=187748