«دو هفتهای است که مسئله اسکان موقت و دایمی زلزلهزدگان مورد توجه افکار عمومی است و البته گروههای نیکوکاری علاقمند به ایفای نقش مثبت در این میان هستند. تعدادی از آنها هم به من مراجعه کردهاند. پیش از آنکه بخواهم هرگونه اظهارنظری بکنم تمایل دارم که این سؤال را مطرح کنم که: آیا بهمحض وقوع زلزله حق اعمال اراده بر زندگی شخصی که پایهایترین حق شهروندی است از زلزلهزدگان سلب میشود؟ اگر ما چه بهعنوان دولت و چه بهعنوان اشخاص داوطلبِ یاریرسانی و با نیتِ خیرخواهی بهنحوی عمل کنیم که این اختیار از آنان سلب شود، کاری اخلاقی انجام دادهایم؟
ممکن است در پاسخ گفته شود چه جای اینگونه سؤالهاست، باید رفت و به مردم کمک کرد و این مسائل را به فیلسوفان واگذاشت، ولی در عمل اینگونه نیست! پاسخ درست به این سؤال است که موجب شکلگیری یک سیاست درست و کارآمد میگردد و پاسخ ناصحیح، حتی اگر از سرِ خیرخواهی باشد، نهتنها موجب کاهش درد و رنج زلزلهزدگان نمیگردد که برای مدتها زندگی آنان را دچار مشکل و عدم استقرار مینماید و منابع زیادی از دولت و کمکهای مردمی را به هدر میدهد.
پرواضح است که زلزله و خراب شدن شهرها و روستاها موجب اسقاط حقِ اعمال اراده زلزلهزدگان بر زندگی شخصیشان نمیشود و سلب آن از آنان اقدامی ناصحیح و غیراخلاقی است. این از نمونههای کلاسیک کارِ غیرِاخلاقی با نیت خیر است. اگر این اصل را بپذیریم تنها سیاستی که روبهروی ما در اسکان موقت و اسکان دائم قرار میگیرد این است که زلزلهزده همچنان شخصاً مسئول بازآفرینی زندگی خویش است و ما فقط میتوانیم به او کمک کنیم و نه اینکه در زندگی وی مداخله کنیم. باید بهدقت مرز کمک و مداخله را بشناسیم.
سی هزار خانوار زلزلهزده هرکدام بسته به شرایط ویژهشان دارای ابتکارات خاص و یگانه برای خلق زندگی مجدد خود هستند. قبول کنیم که ما نمیتوانیم جانشین آنان شویم و یک راهکار سریکاری را برای همه آنان از تهران تجویز کنیم.
خبرگزاری بسیج