سالهاست که در تبعید به سر میبرم. طی این سالها برای رفع این حکم دست به هر کاری زدهام؛ نامه نگاری، مذاکره، مناقشه، تحصن، اعتصاب. گفتهام جان و نان خانوادهام در خطر است، هر هفته طی کردن هزاران کیلومتر راه مصیبت است. اما هر بار با ادامهی روند تبعید به من محرز شده است که حرف نماینده سازمان زندانها در زندان بوشهر درست بود: جنازهت به خوزستان بازخواهد گشت.
علی ایحال در این مصیبتکده که ملتمان مرگ را نفس میکشد صحبت از رنج نفی بلد برای من و خانوادهام شاید بیجهت باشد. نفی بلد من در برابر اینکه جمهوری اسلامی در روز روشن میتواند کودک ۱۶ ساله را سلاخی کند هیچ است. اما این نامه را ثبت کردم که بگویم اگر این کیلومترها روزی قاتل خانوادهام شد، یادمان باشد که به غیر از مذاکره و مناقشه با نامسئولین نامحترم جمهوری اسلامی و تحصن، اعتصاب و نامهنگاری با آنها، به مردم نیز گفتهام: من سپیده قلیان پنج سال است که به دستور وزارت اطلاعات به نفی بلد محکوم شدهام!
سپیده قلیان
آذر ۱۴۰۲ زندان اوین
متن نامه سپیده قلیان که توسط ههنگاو منتشر شده است.