مندرج در ژورنال شماره ۶۷۲ (لینک به فایل پی دی اف نشریه ژورنال برای پیاده کردن روی تلفن همراه)
خمینی یک زمانی خطابش به مؤمنانش این بود: “هَجمَه ببرید به مساجد” و سالها این گفته او در سردر مساجد خودنمایی میکرد. خمینی میدانست از چی سخن میگوید و مساجد جایی شد برای هجوم وسیع به نفس زندگی توسط یک حکومت. مسجد در جنبش اسلامی و جمهوری اسلامی نقش مهمی دارد. در پوشش اینکه عدهای مؤمن قضای حاجت میکنند و نمازی به جا میآورند و بعد سؤالات شرعی از آخوندی میپرسند، جنبشی و حکومتی نیروهای سرکوبگرش را سازمان میدهد و حتی زیر زمینهای این مکانها را جایی برای بازداشت و شکنجه تبدیل میکند. در زمانهایی که مردم معترض کف خیابان هستند این مکان به مخوفترین جای ممکن در یک محله و خیابان تبدیل میشود. این مسائل عیانتر از آن است که نیاز به بازگویی داشته باشد.
بعد از ۴۵ سال کاشتن تخم نفرت از سوی همین مراکز، نهتنها تعداد مؤمنین و مؤمنات مساجد کم و کمتر شده است، بلکه به حق مسجد یکی از ارگانهایی است که در قیامها و خیزشهای سراسری مورد هجوم مردم قرار میگیرد. در چنین بحبوحهای سازماندهندگان نفرت از زندگی در مساجد، دور هم جمع شدهاند و به این نتیجه رسیدهاند که “باید هنر را به مساجد بازگردانیم! ” البته جای نگرانی نیست! یکی از مهمترین هنرها که قرار است به مساجد “بازگردد” موسیقی عنوان شده است: “موسیقی در نوع عالی آن که در قرآن و اذان جلوه میکند! ” این را آخوندهایی میگویند که سال گذشته در روزهایی که توازن قوه به نفع مردم بود باید مواظب عمامههایشان بودند که به دست جوانان بر باد نرود.
حکومت مخفیانه نظرسنجی کرده و پی به میزان نفرت مردم از مذهب و طبعاً از مسجد برده است. در این میان کاربهدستان حکومت به طرق مختلف سعی دارند مکانی امن در خارج از ایران برای خود دستوپا کنند. جلسات ازایندست برای حفظ مساجد آب در هاون کوفتن است. اینها تلاشهای مذبوحانه حکومتی مذهبی است که برخی از کاربهدستان آن بهصراحت اذعان میکنند: “با همین دستفرمان، داریم به سینه کوه میخوریم” و “نظام سقوط میکند.”
جمهوری اسلامی اما نمیتواند از این حرفها نزند. تا لحظه آخر، آخرین سخنگویش این سخنان را تکرار خواهد کرد، چون اساساً حرفی برای زندگی و تمدن امروزی جهان نداشتهاند و ندارند. هیچ تلاوت قرآنی نمیتواند از سقوط مساجد جلوگیری کند.